Als organisatoren gaan we graag op bezoek bij de collega’s. In de eerste plaats uit respect, maar het is natuurlijk ook een uitgelezen moment om eens rond te kijken en bij te leren. Zo trokken we eind augustus de Nederlandse grens over om er deel te nemen aan de RunForestRun Hondsrug Trail van Adam & Events. Karin koos in haar Drenthe voor de halve marathon, zelf wou ik graag nog een nieuwe marathon toevoegen aan mijn lijstje.
Recreatief karakter
De Hondsrug Trail is een wedstrijd met tijdsopname, maar wel met een heel hoog recreatief karakter. Op die manier is de organisatie sterk verwant met Ten Voeten Uit. Eerst mochten de deelnemers van de 43 en de 27 kilometer vertrekken. Samen vormden we een groep van zowat 150 sportievelingen. Eén voor één werden de nummers met de hand ingescand en dan konden we beginnen aan onze trail.
Door deze manier van werken was er al meteen wat spreiding tussen de lopers. Ideaal want al snel kwamen we aan de eerste singletrack. Ik had geen haast en bleef wat achter een groepje mannen hangen. Geen simpele jongens want het ging over ultra’s en backyards waarin ze allemaal boven de 45 rondjes hadden gescoord. Ik was even bezig met het uitrekenen van 45 maal 6.7 kilometer en was daarna nog meer onder de indruk. Meer dan 300 kilometer… Pfieuw.
Tranen en kippenvel
Ondertussen was ik zeker niet vergeten om te genieten van de prachtige natuur waar we doorheen liepen. Veel bos, maar vooral de stukken door enkele heidegebieden – die nu purper kleurden – lieten een onvergetelijke indruk na. Het parcours was voor 99% onverhard waar vooral de zandstroken de hartslag een extra duwtje gaven. Op de drie bevoorradingen onderweg nam ik uitgebreid de tijd om aan te vullen. Ik had maar één drinkfles van een halve liter mee en dat was net iets te weinig om me comfortabel te voelen. De thermometer was inmiddels boven de 25C° geklommen.
Net na de laatste bevoorrading kwam ik Rebecca tegen. Het was haar eerste marathon en ze was een beetje ontgoocheld dat ze haar man en haar schoonzus had moeten laten gaan. Naar eigen zeggen had ze wel een stresserende periode achter de rug. Ik probeerde haar een beetje op te peppen en benadrukte dat ze vooral trots moest zijn op haar prestatie. Niet iedereen loopt zomaar een marathon. Ze bedankte me en na een kleine aarzeling kwam plots het hele verhaal eruit. Haar 12-jarige zoontje was doof geboren. De voorbije week had ze echter van de dokters te horen gekregen dat het kereltje nu ook blind aan het worden was… Met tranen en kippenvel nam ik wat verder afscheid van Rebecca.
Kuitenbijtertje
De laatste kilometers tikten één voor één weg. Had ik tot nu toe met wat reserve gelopen, dan begon in de finale toch het competitieve mannetje in mij naar boven te komen. Op het einde van een lang recht stuk keek ik eens achterom want ik wou me nu niet meer laten verrassen door een achterblijver. Het aandachtsverlies was voldoende om met mijn linkervoet tegen een volwassen tak te schoppen die pal op mijn rechterenkel belandde. Gelukkig kwam ik niet ten val en kon ik – weliswaar met een gezwollen enkel – verder richting de finish.
Ik kon intussen de microman horen en aan mijn linkerkant zag ik zelfs al de aankomstzone. Maar dat was buiten de parcoursbouwer gerekend die voor ons nog een uitsmijter in petto had. Vooraleer over de streep te gaan, moesten we eerst nog eens letterlijk Poolshoogte gaan nemen. Bijna 100 jaar geleden hadden ze hier in het biljartvlakke Drenthe handmatig een heuvel van 13 meter aangelegd. Die kunstmatige heuvel kreeg de naam Poolshoogte en daarop prijkt nu een uitkijktoren. Die laatste moesten we gelukkig niet beklimmen, maar het heuveltje beet toch venijnig in de kuiten. Aan de aankomst werd ik opgewacht door Karin – die netjes de halve marathon had afgewerkt – en haar vader Henk die ondanks zijn 84 jaar nog af en toe de loopschoenen aanbindt. Niet dat het belangrijk is, maar voor de statistici: ik werd 15e op 47 in een tijd van 4u18 (43 km).
