Naast Antwerpen en Amsterdam kon je zondag ook in Sint-Niklaas deelnemen aan de marathon van Running Team Sinaai. Aangezien ik geen al te grote fan ben van grote massa’s, maar vooral omdat de organisatie 70% onverhard had aangekondigd en ik deze nog nooit had gelopen, koos ik voor de Wase Marathon.
Het was vrij frisjes in de startzone, het kwik ging niet veel hoger dan 6 à 7 graden. Samen met de deelnemers aan de ultra (58 kilometer) maakten we ons klaar voor het startschot. Plots werd ik op de rug getikt. Daar stond Vincent. Vroeger hadden we heel wat loopavonturen meegemaakt, maar door een jarenlange blessure waren we elkaar wat uit het oog verloren. Ons strijdplan was gelijkaardig – eindtijd rond de 4 uur – en dus gingen we samen op pad.
Arm in arm
De eerste kilometers was het vooral onze tongspier die in de verzuring ging want er werd nogal wat afgetetterd. De ene herinnering na de andere passeerde de revue. Veel te veel om hier op te noemen, maar ik maak graag een uitzondering voor één heel speciale belevenis uit 2011. Toen liepen we allebei een avondmarathon in de GaiaZOO te Kerkrade. Het parcours bestond uit kleine rondjes van hooguit 2 kilometer tussen de tijgers en de olifanten. Qua beleving was het in alle geval top. Na bijna 3 uur moest de organisatie de wedstrijd een tijdje neutraliseren door een hevig onweer. Daarna mochten we weer op pad, maar dan wel in de duisternis. Vincent had echter geen hoofdlampje bij terwijl ik als brildrager ook niets zag door de hevige regen. We bundelden de krachten en arm in arm liepen we samen de wedstrijd uit.
Intussen waren we al ruim over de helft van de marathon. De organisatie verdient alvast een dikke pluim want om de vijf kilometer was er een bevoorrading en tientallen vrijwilligers zorgden voor een veilige doortocht wanneer we eens een straat moesten kruisen. Het parcours slingerde zich echter vooral door de natuur: langs beken en kanalen en er waren ook enkele passages door bossen die al hun mooiste herfstkleuren hadden aangetrokken.
Stiefdochter voor één dag
Al een tijdlang liepen we in het gezelschap van een tweetal dat duidelijk samen op pad was. Het bleek een gezellig familieonderonsje te zijn bestaande uit vader en dochter. Jammer genoeg kreeg Geert plots af te rekenen met een opkomende blessure waardoor hij vaart moest minderen. Met veel plezier nam ik zijn taak over. Met Janna in mijn zog begon ik aan de laatste 15 kilometer. Mijn stiefdochter voor één dag wou graag haar tijd van vorig jaar verbeteren. Onmogelijk was dat niet, maar veel speling was er niet.
Op het jaagpad kwam haar partner even naast ons fietsen. Volgens hem liep Janna in 5e of 6e positie. Aangezien er ongetwijfeld nog ultralopers voor ons uitliepen, besefte ik dat een podiumplaats erin zat. Voor Janna was echter de eindtijd het belangrijkste. Het begon overal pijn te doen bij haar, maar ze beet door. In de laatste kilometer zat er zelfs nog een mooie versnelling in. Onder de aanmoediging van trailbroeder en microman Mout gingen we over de streep. En ja, hoor. Janna was zowat drie minuten sneller dan vorig jaar en … ze mocht als derde op het podium.
