Bier en trail. Het is een combinatie die het al jaren goed doet. Dat bewijst de Quintine Trail du Diable Au Sukre die afgelopen 1 mei al voor de 11e keer doorging. In het verleden had ik er al een drietal keren aan de start gestaan en het was dan ook met veel goesting dat ik terugkeerde naar heksendorp Ellezelles. Er was keuze uit vier afstanden – van 9.5 km tot 42 km – en mijn voorkeur ging uit naar de marathon met een 900-tal hoogtemeters.
Vlak voor de start moest ik nog een kleine ontgoocheling doorslikken toen ik het parcours onder ogen kreeg. Ik had me aan een uitgebreide verkenning van le Pays des Collines verwacht, maar het parcours slingerde zich voor een groot deel over Vlaams grondgebied met onder andere het Muziekbos en het Sint-Pietersbos, een terrein dat ik als mijn broekzak ken.
Oorlogswonden
Na het startschot ging ik samen met een peloton van 120 kleurig uitgedoste lopers op pad. Om al een beetje in een helse sfeer te komen hadden de organisatoren een rood rookgordijn aangelegd en liepen er nogal wat gehoornde duivels rond. In het begin was er links en rechts wat file, maar niemand die daarom maalde. Zeker ik niet, want ik had me voorgenomen om heel rustig te starten.
De eerste kilometers hield ik me bezig met babbelen en met genieten van de mooie omgeving. Ondanks de droogte van de voorbije weken moesten we geheel onverwacht door een stukje modder baggeren. Het was één van de vele privéstukken in het begin en op het einde van de trail. Zonder het te beseffen, bleef ik haken achter een braambessenstruik. Het leverde me een knullige valpartij en een snijwonde in mijn kuit op. “Oorlogswonden staan stoer”, zo sprak ik mezelf moed in.
Na een uurtje merkte ik het straatnaambordje Verbrandenbosstraat op. We waren terug op Vlaams grondgebied. Wat later volgde de eerste bevoorrading waar ik vooral mijn drinkwater helemaal aanvulde. Daarna ging het meteen bergop richting het Muziekbos. Bergop hield ik er flink de pas in, bergaf liet ik me helemaal gaan wat resulteerde in een gemiddelde snelheid van net geen 10 km/uur.
Genieten met alle zintuigen
Op de top van de Kanarieberg stond Karin me op te wachten met extra drinken en een banaan. Na bijna drie uur betekende het fruit een ware verademing na al die zoete gummi- en nougatrepen. Vol energie vloog ik door het Bos Ter Eecken en het Sint-Pietersbos, af en toe een praatje slaand met de mensen die ik inhaalde.
Het was intussen al rond het middaguur en de temperatuur was al gestegen tot 28 graden. Dat werd me duidelijk bij een lange beklimming door een holle weg. De zon brandde genadeloos op mijn bolleke. Gelukkig wist ik dat de tweede bevoorrading niet meer veraf was.
Intussen waren we weer in Wallonië en bevond ik me op onbekend terrein. Vooral ook omdat er ook hier weer enkele privéstukken zaten. Eén van de passages ging door een bos vol met lekker geurende daslook. Dit zijn de momenten waarop ik voel dat ik leef. Genieten met alle zintuigen.
Competitiedrang
Met de kilometers kwam ook de competitiedrang naar boven. Een paar kilometer voor de finish kreeg ik een getaande kerel in een blauw tenue in het vizier. Op de volgende helling begon hij te stappen en ik voelde mijn kans. Ik bleef zo lang mogelijk lopen. Dat mijn hartslag daarbij steeg tot bijna 180 nam ik maar voor lief. Hij kreeg het echter in de mot en schakelde plots een paar versnellingen hoger. Ik zou hem pas na de aankomst terugzien en hem een flinke ‘high five’ geven. Als cadeau kreeg elke finisher een exclusief glas gevuld met lekker schuimende Quintine. Normaal zal ik niet snel een biertje afslaan, maar enkele minuten na een inspanning van meer dan vier uur had ik daar geen zin in. Gelukkig offerde Karin zich helemaal voor me op. Voor de cijferfetisjisten: ik werd 50e in 4u34.
