Op een boogscheut van Ronse ligt het Pays des Collines. Een regio die aansluit bij de Vlaamse Ardennen en bovendien een gelijkaardig profiel heeft met heuveltjes tot 150 meter en met nogal wat onverharde paadjes. Een leuk gebied dus voor een trailrun. In het verleden heb ik hier al aan meerdere evenementen deelgenomen, maar begin januari stond ik voor het eerst aan de start van de Trail des Serres. Als verwijzing naar de 40e verjaardag van de organiserende triatlonclub was er dit jaar een extra lange afstand van 40 kilometer met bijna 1000 hoogtemeters. Een beetje frustrerend voor mij want dat is net tekort om mijn marathonlijstje verder aan te vullen.
Tijd voor revanche
Ik ben een langslaper die meestal op het allerlaatste moment aan de start van een wedstrijd verschijnt. In het verleden was het al vaak op het nippertje, maar de nijdige winterprik begin januari zorgt voor een primeur: ik red het niet. Ik weiger namelijk onverantwoorde risico’s te nemen met de wagen op de besneeuwde wegen. Geen zorgen: al in de auto beslis ik om te starten voor de 25 kilometer. Wanneer we het dorpje Oeudeghien binnenrijden, moeten we voorrang geven aan het peloton van de 40 kilometerlopers dat zonet van start is gegaan. Jammer, maar helaas.
Op mijn gemak parkeer ik de auto en samen met Karin (zij zal de 14 km voor haar rekening nemen) wandel ik naar het parochiezaaltje. Daar staat Trui al klaar met mijn nummer in de hand zodat ik meteen kan vertrekken. “Je gaat toch de 40 km doen, hé”, probeert ze me op andere gedachten te brengen. Hmmm, zou ik? Net op dat moment begint het weer heel hard te sneeuwen. Eind oktober heb ik me laten kloppen door het koude weer tijdens de Bear Trail met een DNF als gevolg. Ik heb dus nog een rekening openstaan met de weergoden. Tijd voor een karaktertraining, tijd voor revanche. Na kort overleg met de racedirecteur ga ik alsnog van start op de langste afstand.
Het pad naar de hel
Met 17 minuten vertraging ga ik over de startmat. Dikke vlokken dwarrelen neer op mijn bril en ontnemen me het zicht. Ik hoop maar dat ik geen pijltjes mis. Na een aanloop van bijna twee kilometer kom ik aan een eerste privéstuk. Een kronkelende beklimming tussen besneeuwde bomen en struiken. Ik neem alle tijd om foto’s te nemen. Wat verder duik ik een weide in. Er is hier al een 100-tal lopers gepasseerd, maar door de hevige sneeuwbuien zijn de sporen al helemaal uitgewist. Hoe zalig is dit. Met een steeds breder wordende glimlach laat ik mijn voetstappen achter in het witte goud en zo lever ik het bewijs van mijn bestaan. De woorden van Bram Vermeulens meesterwerkje ‘de Steen’ flitsen door mijn hoofd.
In een roes loop ik verder. In het dorpje Grand Monchau wordt die verbroken door een aanstormende hond. Automatisch schakel ik over naar wandelen. Een beetje jammer want de snelheid zat er net goed in. Maar ook nu wil ik geen risico’s nemen. De wegwijzer naar ‘sentier de l’enfer’ belooft opnieuw een spannende passage. Ik ken het pad naar de hel want het is echt een klote-afdaling bestaande uit een diep uitgesleten singletrack tussen twee prikkeldraden met een overdosis modder. Het laagje sneeuw maakt de uitdaging alleen maar groter. Ik geraak veilig beneden, weliswaar met doorweekte schoenen.
Genieten
Ik ben ruim tien kilometer in mijn eentje aan het genieten wanneer ik de eerste collega in het vizier krijg. Net voor de eerste bevoorrading ben ik weer in koers en dat zorgt voor extra gemoedsrust. Instinctief vul ik mijn water bij. Zeker bij koud weer is het een veelgemaakte fout om onderweg te weinig te drinken. Het is bovendien oppassen met de chocolade want door de koude is die beenhard. Ik laat het stuk dan maar langzaam smelten in mijn mond. Zo heb ik er langer plezier aan.
Een bezoekje aan een wijngaard levert een nieuw fotomomentje op. Intussen zijn aan de hemel de eerste blauwe vlekjes verschenen. Na een nieuwe privépassage loop ik plots tussen een massa volk. De kleur van de borstnummers verraadt dat ik op pad ben met de deelnemers aan de 25 en de 14 kilometer. Maar ik zie ook steeds meer blauwe borstnummers wat betekent dat mijn inhaalrace vooruit gaat. Nu ja, ik heb echt geen haast. Genieten is prioriteit nummer één.
Na de tweede bevoorrading volgt de beklimming van de Saule Pendu. Een helling van ruim 1 kilometer tegen een gemiddelde van ruim 5 procent. Hier krijg ik nog eens de bevestiging dat beijzelde wegen en trailschoenen geen goede combinatie vormen. Op de top volgen er kilometerslange privéstukken, een waar genot.
De finale is dan weer iets minder aantrekkelijk want de laatste kilometers zijn vooral verharde wegen. Maar zoals trailbroeder Mout altijd zegt: “wel goed voor uwen Strava”. Op mijn Garmin zie ik een tempo van onder de 5 minuten per kilometer. Er zit nog iets in de tank. Na iets meer dan 4 en een half uur (officieel 4u50) kom ik over de finish. Daar wacht Karin én een kop warme ajuinsoep. Al snel wordt die gevolgd door de lokale specialiteit: een schuimende Quintine!
