Mijn laatste drie ultralopen werden allesbehalve een succes. Eén keer liet het hoofd het afweten en daarna twee keer het lichaam. Ik weiger nu eenmaal te lopen met koorts. DNF, DNS, DNS: dit was mijn teleurstellende ultrastatistiek van het voorbije halfjaar. Gezien mijn gezegende leeftijd begon ik ook stilaan aan mezelf te twijfelen. “Moet ik dit nog wel doen”, gonsde het regelmatig door mijn hoofd.
Heel lang geleden hadden we met enkele vrienden afgesproken om begin augustus naar Monschau af te reizen voor de Monschau Ultra. Uit onzekerheid wachtte ik heel lang om me in te schrijven, maar uiteindelijk koos ik toch voor de ultra van 70 km met 1100 hoogtemeters.
Door verlaten, idyllische straatjes
’s Morgens om 5u15 stonden we met een kleine 150 sportievelingen aan de startlijn in het kleine dorpje Konzen. Mét hoofdlampje want het was nog pikkedonker. De eerste kilometers liepen lichtjes bergop over een breed fietspad. We flirtten continu met de Duits-Belgische grens. Na enkele kilometers doken we voor het eerst het bos in. Het was toch wat opletten want mountainbikers hadden sporen getrokken en door de langdurige droogte waren die nu keihard geworden. Terwijl ik mijn best deed om mijn enkels te sparen, zag ik in de schijn van mijn hoofdlampje het stof vrolijk opdwarrelen. Op die manier bereikten we het hoogste punt van de wedstrijd, 658 meter boven de zeespiegel.
Ik had al een tijdje wat ongemakken gevoeld in de onderbuik. Ik draaide het straatje ‘Im Brand’ in en zo voelde ik me ook. De hoogste tijd voor een uitgebreide sanitaire stop. Bij gebrek aan gras was het een beetje behelpen met blaadjes van de bomen, maar een goede soldaat trekt nu eenmaal zijn plan.
De volgende 15 kilometer was het haast continu bergaf. Eerst een passage langs de finish en daarna richting het idyllische Monschau dat op dit vroege uur nog vredig lag te slapen. Wat een verschil met de dag voordien toen het hier op de smalle kasseibaantjes wemelde van de toeristen. We kwamen voorbij de typische vakwerkhuizen en langs enkele trekpleisters zoals het Rotes Haus. Eens buiten het centrum volgden we kilometerslang het riviertje de Rur.
Genieterkesmarathon
De Monschau Marathon is geen trail, maar er zitten toch heel wat stukken onverhard in. Geen technische passages, maar vooral brede paden met steenslag. Tot kilometer 30 lag mijn tempo rond de 10 km/u maar daar kwam snel verandering in. Een bordje kondigde het onheil aan: Steilster Streckenabschnitt 17%. Wat volgde was een uitdagende drietrapsraket, een beetje zoals de Berendries, maar hier wel door het bos. De snelheid naar beneden, de hartslag naar omhoog.
Het was intussen al wat drukker geworden op het parcours want ik had de eerste deelnemers aan de Genussmarathon ingehaald. Even later kreeg ik een bekend persoon in het vizier. Ook Karin had zich ingeschreven voor de ‘genieterkesmarathon’ en dat deed ze met volle teugen. Na een korte babbelpauze en een – mislukt – foto-experiment trok ik het tempo weer op. De passage door Kalterherberg was uniek. Een orkestje zorgde voor de hoempapa-ambiance terwijl het ‘high fives’ met de lokale jeugd regende.
Fressen und gefressen werden
Kort nadien nam ik opnieuw afscheid van de andere lopers want de deelnemers aan de 70km moesten nog een extra lusje doen. Het begin daarvan was heel erg pittig. Een heel steile beklimming tussen boomwortels en rotsen. Met de handen als steun op de dijen werkte ik mijn bijna 80 kilogram naar boven. Bovengekomen moest ik toch even naar adem happen. Na een vlotter lopend stuk wachtte er een afschuwelijke strook over losliggende keien. Ik had voor gewone loopschoenen gekozen – alles samen is dit hier ook de beste keuze -, maar de stenen martelden nu toch de onderkant van mijn voeten.
Op het einde van het extra lusje kwam ik terug bij dezelfde bevoorradingspost aan. Op dat vlak worden de lopers hier in de watten gelegd want op de 70 km zijn er maar liefst 19 Verpflegungsposten. Nog 9 kilometer te gaan. Dit zou ik niet meer afgeven. Al maakte de parcoursbouwer me het niet gemakkelijk. Er volgde namelijk een kilometerslange beklimming langs een saaie weg. Op enkele estafettelopers na was iedereen hier aan het wandelen. ‘Fressen und gefressen werden’, met de muziek van Rammstein als mantra beet ik op mijn tanden. Ik haalde een jongedame in en vroeg haar of ze nog aan het genieten was. Ik kreeg geen woord, maar haar donderblik verraadde alles.
Verrassing tijdens de podiumceremonie
Terwijl de thermometer richting 30C° neigde, probeerde ik het tempo in de laatste kilometers nog wat op te krikken. Met een zucht van opluchting zag ik het kerktorentje van Konzen tussen de daken opwippen. Met de vinger in de lucht, een eresaluut naar de mensen die me hebben geleerd dat ‘Opgeven geen optie is’, kwam ik over de eindstreep. Amper enkele ogenblikken later hing er al een mooie medaille uit leisteen rond mijn nek. Daarna liep ik een stukje terug om Karin een gepast onthaal te geven. Zalig om te zien hoe ze in de laatste rechte lijn – met een hemelsbrede glimlach (en dito blaren) – er nog een spurtje uitperste.
We stonden op het punt om te vertrekken toen er geheel onverwacht nog een groot konijn uit de hoge hoed kwam. Tijdens de podiumceremonie hoorde ik plots mijn naam door de luidsprekers schallen. Bleek dat ik de zilveren medaille bij de oude knarren had gewonnen. Ik had meteen mijn antwoord op de vraag van de eerste alinea. “Moet ik dit nog wel doen?”… Ja, toch!
