Op zaterdag 13 december zijn we al voor de vijfde keer te gast op de Tiegemberg. Deze helling is vaak de scherprechter in de wielerklassieker E3 Saxo Bank Classic, de ultieme waardemeter voor de Ronde van Vlaanderen. Starten doen we aan de voet van de helling, bij restaurant Landouw.

Meteen na de start bezoeken we een eerste keer het Sint-Arnolduspark dat aangelegd werd op het eind van de 19^e eeuw. Via een mix van smalle tegelpaadjes en stukken onverhard trekken we richting het zuiden waar we een mooi uitzicht hebben op enkele kleppers van de Vlaamse Ardennen: de Kwaremont en de Kluisberg.

Na bijna 5 kilometer krijgen we een eerste privéstuk onder de voeten. We mogen een ommetje maken op het Domein Walbrugge. Na renovatie is de achttiende-eeuwse vierkantshoeve omgetoverd tot een prachtige b&b en coworking ruimte. We lopen langs de wadi en het voedselbos en werpen een blik op de voormalige ast – een droogoven waar cichorei of mout droogt – die nu een vakantiewoning geworden is.

De straatnaam verraadt dat er een pittig stukje aankomt: de Bergstraat. Die brengt ons meteen naar een tweede privépassage. Het parcours slingert zich namelijk tussen de boomgaard van fruitbedrijf Dolage. In de maand september krioelt het hier telkens van de mensen die zelf hun fruit komen plukken bij de immer vriendelijke Richard.

Wat verder nemen we afscheid van de deelnemers aan de kortste afstand. Na een lang stuk onverhard komen we voorbij het Lijsternest, het voormalige woonhuis van schrijver Stijn Streuvels. Zijn bekendste werk is ongetwijfeld De Vlaschaard, een roman die tot twee keer toe verfilmd werd.

Aan het bufferbekken Tsjampensbeek kunnen we de inwendige mens versterken op de bevoorrading. Ideaal want meteen daarna begint de lange, maar gezapige beklimming van het Schernaai.

Voor de laatste kilometers krijgen we opnieuw het gezelschap van de deelnemers aan de 10 kilometer. Samen trekken we door een tweede stukje boomgaard van fruitbedrijf Dolage. Een beetje verder is het even oppassen bij een kl*tetrap (opgepast!) met wel heel smalle treden waarna we nogmaals het Sint-Arnolduspark induiken. Een pittoresk brugje, een bron met vermeende geneeskrachtige eigenschappen en een heuse rotspartij in cementrustiek kruiden de passage.

Daarna is het weer klimmen naar de top van Tiegemberg. Vooral het laatste, onverharde knikje snijdt in de kuiten. Daarna is er nog wat tijd om te bekomen want de laatste kilometer is integraal bergaf. Ideaal om met een lachend gezicht aan de aankomstbel te trekken.